Ontdek op een interactieve manier het verhaal van Antwerpen in de wereld en de wereld in Antwerpen. Cursisten worden wegwijs gemaakt in de geschiedenis van deze havenstad en vinden sporen terug van hun eigen roots.
Liesbeth Plettinckx is docent aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, Antwerpen. Ze kreeg Grondstofdoos 15 van de Kruithofcollectie voor een project met studenten Costumedesign en met Mokhallad Rasem & Petra Damen (Toneelhuis). Zij, noch de studenten, wisten vooraf wat in de doos zat. Intussen hebben de studenten de doos geopend. Lees hier wat erin zat.
De Wondere Pluim is een creatief schrijfproject voor lagere schoolkinderen, georganiseerd op verschillende plaatsen in Vlaanderen. Op één schrijfdag schrijven de kinderen een verhaal. De winnaars worden gekozen door professionele juryleden én door een kinderjury.
Na restauratie zijn de tegels van 'De bekering van Saulus' beter en veiliger gemonteerd, de vergeelde replicategels vervangen en sporen van oude restauraties zijn weggewerkt. Het project is een voorbeeld voor toekomstige behandelingen van gelijkaardige tegeltableaus.
AFGELOPEN - Iedereen kent ze: de bakker, de slager, de groenteboer, de kruidenier om de hoek. Je komt er langs, je doet er aankopen. Er valt veel over te vertellen: over de winkeliers, de klanten, de koopwaar en natuurlijk de winkels zelf. Je ontdekte het in deze expo, in de buurten waar de verhalen werden verzameld.
Waarderen in musea wil zeggen dat de waardes van een object of collectie onderzocht worden. In de museumwereld wordt dit constant bewust en onbewust, gestructureerd en ongestructureerd gedaan. Recent is er een trend om het waarderen systematischer aan te pakken. Welke inspiratie halen we hieruit voor het Kruithofproject? Een blogpost van Thomas Dirkx.
Op zondag neemt een curator of andere expert je mee op ontdekkingstocht door het MAS. Na een bezoek aan de expo volgt een panelgesprek of praat je na met de curator.
Tientallen jaren lang draaiden de Antwerpse haveninstallaties op perswater. Grote pershuizen met stoommachines voorzagen de waterdruk. Van dit type stonden er twintig kranen langs de Scheldekaai. Ze waren ontworpen om grote stoomschepen te lossen. Hun uitzicht leverde de bijnaam “kemel” op.
Meer dan 300 “waterkraantjes” heeft de stad doorheen de jaren aangekocht. Er kwam geen elektriciteit aan te pas: deze kranen werden gevoed door een ondergronds netwerk van perswater. Hoewel ze niet meer dan 2 ton konden hijsen bleven deze kranen tot 1974 in gebruik.
