De gelaste kokerconstructie van deze kraan was een belangrijke innovatie, maar was minder soepel dan de kranen met klinknagelverbindingen. Wanneer de sporen niet perfect vlak liggen, durven deze kranen al eens op drie poten te gaan lopen.
Kosten noch moeite werden gespaard om van de 'Canot de l’Empereur' een exacte kopie te maken. Bijna exact, want er is één groot verschil tussen het model en de originele sloep in Brest.
Een topkraan kan haar reikwijdte aanpassen tijdens het laden en lossen. Constructeurs experimenteerden met allerlei mechanismen om ervoor te zorgen dat de last tijdens die opbeweging op dezelfde hoogte blijft. Deze kraan stond samen met de ‘schroefkranen’ en de ‘mussenbekken’ aan het Derde Havendok.
Boomse Metaalwerken kreeg een bestelling van 22 walkranen op 17 november 1959. Eenentwintig kranen van het type KB werden gevoed op 550 volt gelijkspanning. Ze begonnen hun carrière als 5-tonners onder de kenletters KB, maar later werd de nominale last opgevoerd naar 6 ton. Vanaf dan kregen ze de kenletters KD.
Voedsel vormt al eeuwenlang de stad. Maar hoe zal het er in de toekomst aan toe gaan? Hoe blijven de steden zich voeden, nu steeds meer mensen er gaan wonen en het platteland verlaten?
Met deze kranen in gelaste kokerconstructie haalde de haven van Antwerpen de nieuwste naoorlogse technologie binnen. Dit ranke ontwerp was lichter, sneller en zuiniger dan de traditionele kraantypes van 3 ton. De HA-kranen vervingen de oude waterperskranen op de Rijnkaai.
