De originele renaissance rondboog uit de gevel van het Antwerpse Maagdenhuis wordt onderzocht en behandeld in samenwerking met de opleiding Conservatie-Restauratie van de Universiteit Antwerpen. De rondboog was meer dan 300 jaar deel van de gevel en dus blootgesteld aan de buitenlucht en klimaatomstandigheden.
Met deze kranen in gelaste kokerconstructie haalde de haven van Antwerpen de nieuwste naoorlogse technologie binnen. Dit ranke ontwerp was lichter, sneller en zuiniger dan de traditionele kraantypes van 3 ton. De HA-kranen vervingen de oude waterperskranen op de Rijnkaai.
Pierre-Yves Kairis (°1958) is doctor in de kunstgeschiedenis aan de Université de Liège. Hij was nauw betrokken bij de restauratie van 'Het mystieke huwelijk van de heilige Catharina', een schilderij van Michaelina Wautier.
Viki Geunes, chef-kok van Zilte, selecteerde vier recepten uit het Cockbouck (ca. 1600) en maakte er een hedendaagse versie van. Je vindt ze in de expo, maar ook hier.
In de Antwerpse haven werkten alle bruggen, sluizen en havenkranen op perswater. Dat veranderde in 1907, toen elektrische walkranen hun intrede deden op de Antwerpse kaaien. Deze Luikse kraan was een van de eerste en stond opgesteld bij het Albertdok.
De gelaste kokerconstructie van deze kraan was een belangrijke innovatie, maar was minder soepel dan de kranen met klinknagelverbindingen. Wanneer de sporen niet perfect vlak liggen, durven deze kranen al eens op drie poten te gaan lopen.
Tijdens het MAS atelier (m)Assemblage kregen 22 jonge kunstenaars tussen 8 en 12 jaar dozen verzamelwaar van Jaap Kruithof ter beschikking om te combineren, te veranderen en naar hartenlust “nonsens-sculpturen”, “verrassingsvlaggen” en “herinneringsdozen” te creëren.
Een topkraan kan haar reikwijdte aanpassen tijdens het laden en lossen. Constructeurs experimenteerden met allerlei mechanismen om ervoor te zorgen dat de last tijdens die opbeweging op dezelfde hoogte blijft. Deze kraan stond samen met de ‘schroefkranen’ en de ‘mussenbekken’ aan het Derde Havendok.
