AFGELOPEN - Migratie gaat over wonen en werken op een onbekende plek. Over liefde op afstand. Opgroeien in een vreemde stad. Een nieuwe thuis. Je ontdekte het verhaal van 50 jaar migratie uit Marokko en Turkije op de vijfde verdieping van het MAS.
26-02-2027 tot 30-08-2027 De expo verkent vanuit queer verhalen wat het betekent om samen te leven en elkaar te ontmoeten. Wat het betekent om echt jezelf te mogen zijn. In je lichaam, in je relatie met anderen, in het openbaar en achter gesloten deuren. Een expo die laat zien hoe die thema’s, ook vandaag nog, niet voor iedereen openbaar en aanvaard zijn.
Voor secundair onderwijs De leerlingen maken kennis met queer levens en ervaringen vanaf de jaren 1960 tot vandaag. De gids nodigt ze uit om actief met elkaar in gesprek te gaan en verschillende perspectieven te onderzoeken. Zo ontstaat een veilige ruimte waarin jongeren kunnen nadenken over zichzelf, de ander en de samenleving waarin we vandaag leven.
Sinds oktober 2019 tekent kunstenaar Hans Bossmann samen met andere mensen op witgeverfde Kruithofobjecten. Dat gebeurt in openbare ateliers in de stad : in Borgerhout in ’t Werkhuys, op het Kiel in NOVA en in Kringwinkels. Een 50 tal voorwerpen zijn intussen bij mensen thuis. Op zaterdag 4 april komen de voorwerpen opnieuw samen in de 'Reünie van voorwerpen', in de boulevard van het MAS.
Een wereldvermaarde collectie van meer dan 400 precolumbiaanse voorwerpen uit 50 verschillende culturen in het Amerika van voor 1500. Over de buitengewone band tussen de mens en de wereld van goden, voorouders en geesten
De Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen werd in 2013 350 jaar. Tegelijkertijd werd de gereputeerde Modeafdeling 50 jaar. Daarom stond heel Antwerpen in het teken van de Academie en de clash tussen hedendaags artistiek geweld en historisch erfgoed.
Op zondag neemt een curator of andere expert je mee op ontdekkingstocht door het MAS. Na een bezoek aan de expo volgt een panelgesprek of praat je na met de curator.
Tientallen jaren lang draaiden de Antwerpse haveninstallaties op perswater. Grote pershuizen met stoommachines voorzagen de waterdruk. Van dit type stonden er twintig kranen langs de Scheldekaai. Ze waren ontworpen om grote stoomschepen te lossen. Hun uitzicht leverde de bijnaam “kemel” op.
Meer dan 300 “waterkraantjes” heeft de stad doorheen de jaren aangekocht. Er kwam geen elektriciteit aan te pas: deze kranen werden gevoed door een ondergronds netwerk van perswater. Hoewel ze niet meer dan 2 ton konden hijsen bleven deze kranen tot 1974 in gebruik.
