'100 x Congo' zette honderd blikvangers in de kijker. Welke verhalen schuilen er achter de objecten? Hoe zijn ze hier beland? Wat was hun betekenis voor Congolese volken?
Tijdens het MAS atelier (m)Assemblage kregen 22 jonge kunstenaars tussen 8 en 12 jaar dozen verzamelwaar van Jaap Kruithof ter beschikking om te combineren, te veranderen en naar hartenlust “nonsens-sculpturen”, “verrassingsvlaggen” en “herinneringsdozen” te creëren.
Een topkraan kan haar reikwijdte aanpassen tijdens het laden en lossen. Constructeurs experimenteerden met allerlei mechanismen om ervoor te zorgen dat de last tijdens die opbeweging op dezelfde hoogte blijft. Deze kraan stond samen met de ‘schroefkranen’ en de ‘mussenbekken’ aan het Derde Havendok.
Van deze ‘Nijvelkranen’ werden 48 exemplaren aangekocht. Veel van deze kranen bedienden de zogenoemde ‘Congoboten’, bij het Zeestation van de C.M.B. aan het Leopolddok. De laatste kranen bleven nog tot in de jaren 1990 in werking.
Het was alsof de herinneringen uit mijn kindertijd waren gecatalogiseerd, genummerd en bewaard in een Antwerps museumdepot. Ik voelde het aan alsof de objecten mij hadden gekozen om hun verteller te zijn, en niet andersom.
In doos 121 van de Collectie Jaap Kruithof vonden we al een tijdje geleden een handgeschreven tekst bij het stenen beeldje van een uil, met de titel “Uiltje spreekt”. Het handschrift is ontegensprekelijk van Jaap Kruithof zelf. De tekst verwijst naar de kosmos en de zingevende mens en vertrekt toch van het stenen uiltje. Of hoe een onooglijk uiltje het denken op gang kan brengen.
